Tajemnicze Złote Miasta

wszelkie informacje o serialu anime

 
 

Miejsca historyczne

Barcelona

      

Katedra w Barcelonie - ukazana w filmie (po lewej) i na współczesnym zdjęciu (po prawej)

"Jest 1532 rok. Hiszpańska Barcelona w deszczu" - takimi słowami zaczyna się pierwszy odcinek. Cała akcja tego odcinka toczy się właśnie w Barcelonie. Można wówczas przyjrzeć się barcelońskiej katedrze, przy której wychowywał się mały Esteban, a także zwrócić uwagę na wąskie, stromo wznoszące się i kręte uliczki miasta. Są obrazy tamtejszego portu. Miasto widziane jest również w drugim odcinku z pokładu odpływającego galeonu Esperanza.

Tawerna, w której Esteban słuchał opowieści żeglarzy i spotkał Mendozę po raz pierwszy

Współczesna Barcelona jest drugim co do wielkości hiszpańskim miastem i stolicą regionu Katalonia. Jest to jeden z największych portów nad Morzem Śródziemnym. Według legendy miasto zostało założone około 230 roku przed naszą erą przez Kartagińczyków. Przez kolejne wieki wchodziło w skład państawa rzymskiego. Po upadku starożytnego Rzymu władali tam Wizygoci. W 713 roku Barcelona przeszła pod panowanie wyznawców islamu - Maurów, a po roku 801 znalazła się pod rządami Karola Wielkiego. Barcelona stała się wtedy stolicą Hrabstwa Katalonii. Gdy miasto weszło w skład Królestwa Aragonii (w 1137 roku), wzrosła jego rola jako śródziemnomorskiego portu i centrum handlowego. Jednak gdy w 1479 roku Aragonia zjednoczyła się z Kastylią, znaczenie Barcelony zmalało. Począwszy od XIX wieku Barcelona jest centrum katalońskich ruchów autonomicznych, co uwidoczniło się szczególnie w latach 1936-1939, czyli podczas hiszpańskiej wojny domowej. W 1992 roku w Barcelonie odbyły się Igrzyska Olimpijskie.

Widok miasta i portu z wieży katedry

Można zapytać się, czy jakieś cechy tej Barcelony widzianej w "Tajemniczych Złotych Miastach" można dostrzec w tym mieście obecnie. No cóż, dzisiaj Barcelona jest miastem nie mniej ludnym niż Warszawa. Jest bardzo rozległa i są w niej liczne nowoczesne budynki. Jednak - jako że byłem swego czasu przez parę dni w Barcelonie - mogę zdradzić, że wygląd niektórych barcelońskich zaułków niczym nie różni się od tych krętych, stromych uliczek, po których biegał mały Esteban.

Istniejąca po dziś dzień, zwieńczona charakterystycznym łukiem uliczka, która przebiega w pobliżu katedry

Warto przy okazji zwrócić uwagę na pewien architektoniczny szczegół widoczny w pierwszym odcinku serialu. Jest tam mianowicie pewna króciutka scena, kiedy mieszkańcy Barcelony żwawo zmierzają w kierunku portu, gdzie spodziewają się zobaczyć, jak Esteban powstrzymuje deszcz. Tim Skutt, niewątpliwie fan bajki, podczas swej wycieczki do Barcelony zauważył, że miejsce tego zdarzenia istnieje naprawdę, nieopodal barcelońskiej katedry. Ciekawostkę tę znalazł w internecie i prosił o zamieszczenie na naszej stronce kolega Damian, któremu chciałbym bardzo podziękować za zaangażowanie.

Do góry

*****************************************************************

Cieśnina Magellana

"To wygląda jak koniec świata" - widok na ujście Cieśniny Magellana zza burty galeonu Esperanza

Na końcu drugiego odcinka "Tajemniczych Złotych Miast" bohaterowie znajdują się u wrót Cieśniny Magellana. Cały kolejny odcinek został poświęcony pokonywaniu tego przesmyku. Towarzyszy temu groza i jednocześnie piękno napotykanych krajobrazów. Jedna z nadbrzeżnych skał w wyobraźni Estebana zamienia się w wielkiego potwora gotowego zniszczyć statek. Po chwili dzieci mogą podziwiać moment oddzielenia się góry lodowej od lodowca. Cała przeprawa przez cieśninę trzyma w napięciu, gdyż Esperanza musi stawić czoła wysokim falom i silnym wiatrom. Niebo nad przesmykiem jest stale zasnute gęstymi chmurami. Rozpierzchają się one dopiero wtedy, gdy po pokonaniu cieśniny Esteban wychodzi na pokład.

Wielki lodowiec i maleńka w porównaniu z nim Esperanza

Cieśnina ta została odkryta w 1520 roku, gdy wyprawa Ferdynanda Magellana poszukiwała przejścia z Atlantyku na wody sąsiedniego oceanu. Flota wielkiego podróżnika wpłynęła do cieśniny w dniu 1 listopada. Aby upamiętnić tę datę, odkrywca nazwał ją mianem Cieśniny Wszystkich Świętych. Pokonanie tego przesmyku bez utraty żadnego z trzech statków, którymi Magellan wówczas dowodził, było nie lada wyczynem.

      

Na śmiałków chcących pokonać Cieśninę Magellana zawsze czekały liczne niebezpieczeństwa

Cieśnina Magellana jest nawet dziś bardzo trudna do przepłynięcia. Czyhają tam mielizny i podwodne skały. Ponad cieśniną wieją silne wiatry, niezmiennie z kierunku zachodniego. Żeglugę utrudniają również silne pływy i prądy pływowe spowodowane różnicą poziomu wód Atlantyku i Pacyfiku (o czym Mendoza mówi dzieciom przed wpłynięciem na wody cieśniny). Cały przesmyk mierzy 550 km długości. Jego szerokość waha się od 2,2 km do 45 km. Maksymalna głębokość wynosi 1180 metrów. Cieśnina jest obecnie międzynarodowym szlakiem żeglugowym. Już w 1881 roku władze Argentyny i Chile zapewniły możliwość przepływania przez nią wszelkim statkom. Znaczenie Cieśniny Magellana wyraźnie zmalało po 1914 roku, kiedy to ukończono budowę Kanału Panamskiego.

Do góry

*****************************************************************

Wyspy Galapagos

Współczesne zdjęcie satelitarne wysp Galapagos

W czwartym odcinku kreskówki bohaterowie docierają do nieznanej im wyspy gdzieś na Pacyfiku. Po krótkiej chwili wątpliwości zdają sobie sprawę, że prąd morski zniósł ich daleko od południowoamerykańskiego kontynentu. Odkrywają, że ląd ten jest zamieszkany przez różne dziwne stworzenia. Napotykają ogromnego żółwia i spore siedlisko legwanów. Poczynaniom bohaterów przygląda się też całe stado pingwinów. Na wyspie nie ma żadnego źródła wody, ale można pozyskać ją poprzez wyciskanie z kaktusa. Wkrótce staje się jasne, że wyspa ta nie jest jedyną w okolicy. Na jednej z sąsiednich wysp zamieszkuje Tao, który odtąd będzie towarzyszył Estebanowi i Zii w poszukiwaniu Złotych Miast.

Dzika roślinność porastająca wyspy

Historyczny fakt odkrycia Wysp Galapagos do złudzenia przypomina odkrycie ich przez bohaterów "Tajemniczych Złotych Miast". Miało to miejsce w 1535 roku, kiedy Tomas de Berlanga - biskup Panamy - wybrał się w podróż statkiem do Peru, aby rozstrzygnąć spór pomiędzy Francisco Pizarro a jego oficerami. Gdy już był niedaleko celu podróży, wiatr ucichł, a statek niesiony silnym prądem morskim coraz bardziej oddalał się od wybrzeża Ameryki. Gdy już załodze statku brakowało pitnej wody, udało się jej dostrzec na horyzoncie szczyty wzniesień na nieznanych dotąd wyspach.

Stworzenia charakterystyczne dla wysp Galapagos - żółw słoniowy, pingwiny i legwan morski

Tomas de Berlanga w swoim sprawozdaniu dla hiszpańskiego monarchy Karola opisał występujące tu zwierzęta i zaznaczył, że obecność człowieka zupełnie ich nie płoszy. Dziś z całą pewnością możemy stwierdzić, że na Galapagos - wyspach, które nigdy w swoich dziejach nie były połączone z żadnym kontynentem - żyją stworzenia niespotykane gdziekowiek indziej na świecie. Najbardziej charakterystyczny jest zółw słoniowy - największy ze współczesnych żółwi. Można tam spotkać trzy gatunki legwana, przy czym jeden z nich - legwan morski - jest jedyną jaszczurką zdobywającą pokarm w morzu. Mimo swego położenia na równiku (bohaterowie zauważyli, że słońce jest wysoko nad horyzontem) na Galapagos nie panują wielkie upały. Dzieje się tak pod wpływem przepływającego w pobliżu zimnego Prądu Peruwiańskiego. Temperatura w ciągu dnia rzadko kiedy przekracza 27 stopni.

Widok na Bartolome - jedną z wysp archipelagu Galapagos

Biskup-odkrywca w swoim raporcie narzekał na brak wody pitnej na wyspach. Z tego powodu wiele z nich do dzisiaj pozostaje niezamieszkanych. Galapagos są wyspami pochodzenia wulkanicznego. Najstarsze z nich mają około 4 milionów lat, a najmłodsze wciąż jeszcze się kształtują. Początkowo na tym terenie znajdowała się jedna duża wyspa, która z czasem dała początek dzisiejszym wysepkom. Fakt ten przywodzi na myśl opowieść Tao o istniejącym tam przed wiekami lądzie zamieszkałym przez wspaniałą cywilizację Heva. Ów ląd został jednak zatopiony przez wody oceanu.

Do góry

*****************************************************************

Państwo Inków

Podział na prowincje: Chinchaysuyo (czerwony), Collasuyo (niebieski), Antisuyo (zielony) i Contisuyo (żółty)

Inkowie nazywali swoje państwo Tahuantinsuyu, co oznaczało "cztery zjednoczone części". W początkach XVI wieku obejmowało ono niemal całe zachodnie wybrzeże Ameryki Południowej. Na czele tego imperium stał władca noszący tytuł Sapa Inca. Jego bracia lub stryjowie stali na czele czterech prowincji, na które był podzielony kraj. Każdą wioską rządził wódz, którego nazywano kuraką. Po kurace władzę przejmował jego najstarszy syn. Inkowie, mimo iż nie znali pisma (oprócz kipu), tworzyli bardzo dobrze zorganizowane społeczeństwo.

Typowy układ kamiennych bloków w budowlach Inków - scena w labiryncie na jednej z wysp Galapagos

Ludność imperium, która liczyła około dwunastu milionów, trudniła się głównie rolnictwem. Inkowie uprawiali przede wszystkim kukurydzę, ziemniaki, bawełnę, trzcinę cukrową i kokę. Ze zwierząt hodowlanych należy wymienić lamy i alpaki (dające wełnę), kaczki i świnki morskie (hodowane dla mięsa) oraz psy. Budowano tarasy, dzięki którym można było uprawiać ziemię nawet wysoko w górach, a także kanały irygacyjne. Domy mieszkalne stawiano z suszonej cegły i kamienia. I to właśnie kunszt inkaskich kamieniarzy fascynuje europejskich przybyszów po dziś dzień. Tak samo jak wówczas, gdy Esteban z Mendozą, Pedro i Sancho weszli do labiryntu na wyspie zamieszkanej przez Tao (choć tak naprawdę na Galapagos nie ma żadnych śladów cywilizacji Inków).

      

Dawny inkaski szlak wiodący na Machu Picchu jako przykład drogi zbudowanej przez Inków

Chociaż Inkowie nie znali koła, potrafili sprawnie wykorzystywać drogi, które pobudowali. Wykorzystywano lamy jako zwierzęta juczne. Wśród Inków byli też wytrenowani biegacze, których zadaniem było dostarczanie wiadomości do różnych zakątków imperium. Stolicą państwa było Cuzco, miasto położone obecnie w Peru. Zdobycie Cuzco przez wojsko Francisco Pizarro w 1533 roku oznaczało upadek imperium. W tym samym roku został stracony inkaski przywódca Atahualpa. Po tych wydarzeniach, w roku 1536, Inkowie przenieśli swój ośrodek władzy do miejscowości Vilcabamba, gdzie aż do 1572 roku mieścił się punkt oporu przeciwko hiszpańskiemu panowaniu.

Do góry

*****************************************************************

Jezioro Titicaca

Satelitarne zdjęcie jeziora, na którym zaznaczono granicę pomiędzy Peru a Boliwią

Kiedy bohaterowie opuszczają Miasto Wysokiego Szczytu i podejmują się dalszej wędrówki po górach, spotyka ich nie lada niebezpieczeństwo ze strony wojowniczego plemienia Urubu. Poznają wówczas Lanę, swoją nową przyjaciółkę, która również usiłuje umknąć tym olbrzymim wojownikom. Kiedy wszyscy są już bezpieczni, Lana prowadzi bohaterów do brzegów jeziora, na którym leży wyspa zamieszkana przez jej lud. Wodzem zbudowanej na jeziorze wioski jest Sabal, ojciec Lany. Zarówno sama wyspa, jak i wszystkie jej zabudowania wykonane są z trzciny. Mieszkańcy wykorzystują tę trzcinę również do konstrukcji łodzi. W niedługim czasie po zapoznaniu się z tubylcami Tao i Esteban udaremniają napaść wojowników Urubu na wyspę, a nawet udaje im się pojmać ich wodza Karugę.

Łodzie z trzciny, na których Esteban i jego towarzysze płynęli przez jezioro...

... są wykorzystywane również przez współczesnych Indian z jeziora Titicaca

O ile możemy być pewni, że plemię Urubu jest fikcyjne, o tyle prawdziwe jest jezioro, nad którym znaleźli się bohaterowie serialu. Jezioro Titicaca, bo o nim tu mowa, jest położone na granicy Peru i Boliwii, a kiedyś mieściło się w granicach imperium Inków. Jest największym na świecie jeziorem wysokogórskim - leży na wysokości ponad 3800 metrów nad poziomem morza, na płaskowyżu Altiplano pomiędzy dwoma pasmami górskimi Andów. Na jeziorze jest około 40 sztucznych wysepek wykonanych z trzciny, z których część jest zamieszkana przez Indian określanych mianem Uro. Są tam też wyspy naturalne, wśród których największe znaczenie odgrywała niegdyś Wyspa Słońca. Według inkaskich legend narodził się tam bóg Wirakocza, uosabiający słońce bóg Inti oraz pierwsi Inkowie.

Krajobraz znad jeziora Titicaca ukazany w serialu oraz na współczesnym zdjęciu

Słynąca z inkaskich zabytków Wyspa Słońca jest dziś chętnie odwiedzana przez turystów. Mieszka tam też około dwóch tysięcy Indian. Spośród ważnych miejsc sąsiadujących z jeziorem należy wymienić Tiahuanaco - ruiny dawnego miasta, którego początki datuje się na VI wiek przed naszą erą. Miasto to było ośrodkiem dawnej kultury andyjskiej, również zwanej Tiahuanaco. Natomiast w Copacabana mieści się sanktuarium Matki Bożej Opiekunki Jeziora, które jest tłumnie nawiedzane przez pielgrzymów. Obie te miejscowości znajdują się na terytorium Boliwii. Nazwa Titicaca oznacza w języku keczua pumę polującą na królika i wywodzi się od charakterystycznego kształtu jeziora. Miano fikcyjnego plemienia olbrzymów nie wzięło się zaś od słowa Uro, oznaczającego Indianina zamieszkującego wyspę na jeziorze. Nazwa Urubu oznacza jedno z plemion zamieszkujących Amazonię, a także język, którym to plemię się posługuje.

Do góry

*****************************************************************

Rysunki z Nazca

Ukazany w serialu rysunek kondora z Nazca i Wielki Kondor po wylądowaniu w tym miejscu

W odcinku pt. "Płaskowyż Nazca" bohaterowie dostrzegają z pokładu Wielkiego Kondora przedziwne olbrzymie rysunki wykonane na pustynnym podłożu. Następnie, gdy słońce zaczyna zachodzić, ich wehikuł sam wykonuje lądowanie, zatrzymując się dokładnie w miejscu, gdzie naziemny rysunek przedstawia głowę kondora. W tym właśnie odcinku bohaterowie po raz ostatni spotykają gubernatora Pizarro, który ma ogromną ochotę, by posiąść Wielkiego Kondora. Jednak Esteban i przyjaciele, dzięki sprytnemu planowi Mendozy, umykają z tego miejsca już o świcie, skoro tylko niezwykły ich niezwykły statek powietrzny jest w stanie wzlecieć.

      

Zdjęcia lotnicze rysunków z Nazca - małpa i pies

Linie i kontury, które widzieli nasi podróżnicy z lotu ptaka są dziś znane jako rysunki z Nazca. Zajmują obszar o długości 50 km i szerokości 14 km na płaskowyżach Palpa, Ingenio, Socos i Nazca, położonych w południowo-zachodniej części Peru. Są one tworem kultury Nazca, która zamieszkiwała te tereny od I do VIII wieku naszej ery. Dla współczesnej nauki odkryli je w 1926 roku Alfred Kroeber i Toribio Mejia Xesspe, którzy wzięli je za sieć kanałów nawadniających. Obecnie dominuje przekonanie, że rysunki zostały wykonane jako odzwierciedlenie ruchu gwiazd i położenia gwiazdozbiorów.

Zdjęcia lotnicze rysunków z Nazca - koliber i kondor

Indianie z kultury Nazca wykonywali swe dzieło poprzez usunięcie czerwonego żwiru i odsłonięcie gleby o jaśniejszej barwie. Linie mają przeciętnie około metra szerokości, a ich średnia głębokość wynosi 20 cm. Oprócz kwadratów, trójkątów i linii prostych przedstawiają one wizerunki zwierząt i roślin w niespotykanej skali. Do najsłynniejszych z nich należą 120-metrowy kondor, pająk z 40-metrowymi odnóżami, koliber, pies oraz małpy, orki, ryby, kwiaty i kaktusy. W roku 1994 cały ten obiekt został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Do góry

*****************************************************************

Palenque

Jeden z najważniejszych obiektów dawnego miasta - pałac rozbudowywany przez kilka pokoleń tamtejszych władców

Niedługo po wylądowaniu na kontynencie południowoamerykańskim bohaterowie znaleźli się wśród kamiennych ruin dawnego miasta. Nie ma żadnych wątpliwości, że twórcy serialu przedstawili tu ruiny rzeczywiście istniejącego miasta Majów, położone o 7 km drogi od dzisiejszej meksykańskiej miejscowości Palenque. Jego największy rozkwit datuje się od połowy VII do końca VIII wieku. Do najważniejszych budowli zaliczają się ruiny pałacu z trzema dziedzińcami i czterokondygnacyjną wieżą, boisko do gry w pelotę, ruiny kamiennego akweduktu, Świątynie Krzyża, Ulistnionego Krzyża, Słońca, Hrabiego, a przede wszystkim intrygująca Świątynia Inskrypcji.

Słynna Świątynia Inskrypcji na prawdziwym zdjęciu oraz w serialu - wraz z naszymi przyjaciółmi na schodach

Choć miasto zostało odkryte w 1746 roku, sekret Świątyni Inskrypcji wyszedł na jaw dopiero w roku 1946 podczas prowadzonych tam prac archeologicznych. Badacze znaleźli zasypaną gruzami klatkę schodową, sięgającą 25 metrów w dół, a więc znacznie poniżej poziomu mierzącej 16 metrów piramidy. Na końcu znajdowała się krypta będąca miejscem spoczynku Pakala Wielkiego - twórcy świetności dawnego Palenque. W dolnej części przejścia odnaleziono szkielety sześciu ludzi, prawdopodobnie zabitych podczas ceremonii pogrzebu, oraz naczynia i dary. W samym sarkofagu władcy odkryto wykonane z jadeitu ozdoby, zaś twarz Pakala była przykryta maską wykonaną z tego cennego kamienia.

             

Jadeitowa maska ze Świątyni Inskrypcji w Palenque - dwa zdjęcia oraz kadr z bajki (po prawej)

Akcja 23-go odcinka "Tajemniczych Złotych Miast" niedwuznacznie nawiązuje do odkryć z Palenque. Odcinek ten nosi angielski tytuł "The Jade Mask", co w niektórych polskich tłumaczeniach bajki zostało wyłożone jako nefrytowa maska, bowiem słowo "jade" może oznaczać zarówno jadeit, jak i bardzo podobny do niego nefryt. Jednak z uwagi na fakt, że prawdziwie istniejąca maska została wykonana z jadeitu, właściwe tłumaczenie tytułu odcinka powinno brzmieć "Jadeitowa maska". Choć ta odnaleziona przez archeologów maska z pewnością nie świeciła i nie była połączona z żadnym mechanizmem, to mogła na odkrywcach wywrzeć nie mniejsze wrażenie, niż na bohaterach naszego anime.

      

Posągi z Tuli w swej oryginalnej formie oraz "przeniesione" przez twórców serialu do Palenque

Część pokazanego w bajce krajobrazu zrujnowanego miasta pochodzi nie spod Palenque, lecz z innego meksykańskiego miasta o nazwie Tula. Są to bardzo charakterystyczne pomniki, które przed wiekami podtrzymywały dach świątyni. Miasto Tula zostało założone przez Tolteków już w IX wieku, a swój okres świetności przeżywało w wieku X. Jeszcze w czasach hiszpańskiego podboju Nowego świata istniało tu państwo-miasto, choć było ono zależne od Azteków. Na marginesie należy dodać, że figury z Tuli z pewnością przypadły do gustu twórcom "Tajemniczych Złotych Miast" - taki posąg możemy dostrzec również wśród skarbów w nardzewnej siedzibie Tao oraz w mieszkaniu wielkiego wodza Kraki.

Do góry

*****************************************************************

Tikal

      

Świątynia z serialu, w której znajdowały się Drzwi Nocy, łudząco przypomina Świątynię Wielkiego Jaguara z Tikal

Na terytorium dzisiejszej Gwatemali znajdują się ruiny Tikal - miasta będącego niegdyś najprawdopodobniej stolicą państwa Majów. Założono je w III wieku, jego największy rozkwit przypadał na VII i VIII stulecie, zaś w wieku IX miasto zostało opuszczone. Ruiny te, posadowione na pagórkowatym terenie otoczonym bagnami, odkryli hiszpańscy misjonarze w XVII w. Cały ów obszar, na którym znajdują się zrujnowane pozostałości miasta, zajmuje powierzchnię około 60 kilometrów kwadratowych. Są tam liczne świątynie na piramidach schodkowych, drogi procesyjne oraz stele upamiętniające kolejnych władców Tikal. W centralnym punkcie znajduje się Wielki Plac, zamknięty od wschodu i zachodu dwiema świątyniami. Położenie poszczególnych budowli dawnego miasta dobrze prezentuje ta mapa.

Widok na drugie ze zrujnowanych miast w porównaniu z autentyczną panoramą Tikal

Przedstawione w "Tajemniczych Złotych Miastach" ruiny, do których dotarli bohaterowie po przeprawie przez bagna, nasuwają liczne skojarzenia z prawdziwie istniejącym Tikal. Nie jest to wszakże tak wierne ujęcie historycznego miejsca, z jakim mamy do czynienia w przypadku Palenque i pierwszego zrujnowanego miasta. Podobieństwa to położenie Tikal między bagnami, ogólny widok miasta z lotu ptaka, a przede wszystkim świątynia, w której dzieci zdobyły cenny manuskrypt. Nie chodzi tu jednynie o sam wygląd zewnętrzny budowli. Obiekt ten zwany jest w rzeczywistości Świątynią Wielkiego Jaguara. W serialu zaś nasi bohaterowie zastali tam czarny posąg potężnego jaguara, za którym znajdowało się przejście wiodące do statuetki z manuskryptem.

      

Brama, pod którą miało miejsce wiele scen z 27-go odcinka, na pewno była wzorowana na łuku z Kabah.

Pewien ważny obiekt drugiego zrujnowanego miasta nie pochodzi wcale z Tikal, lecz z Kabah - innych pozostawionych przez Majów ruin, położonych na meksykańskim półwyspie Jukatan. Początki osiedlania się na tamtym terenie są datowane już na III wiek przed naszą erą. Większość budowli, które przetrwały do dziś, pochodzi jednak z okresu od VII do XI stulecia. Najsłynniejszym obiektem w Kabah jest Pałac Masek z fasadą ozdobioną około 250 maskami majańskiego boga deszczu.

Do góry

*****************************************************************

Copan

      

Las Posągów widoczny w kadrze z 28-go odcinka serialu i prawdziwe zdjęcie jednej ze stel w Copan

Nasi poszukiwacze Złotych Miast, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w odnalezionym manuskrypcie, natrafiają na Las Posągów. Choć miejsce to jest ukazane w bajce tylko przez moment, to można przypuszczać, że twórcy filmu i tym razem oparli się na rzeczywiście istniejących zabytkach architektury. Mowa tu o Copan, dawnym mieście Majów, położonym obecnie w zachodniej części Hondurasu. Początki osadnictwa w tym miejscu sięgają 1000 roku przed Chrystusem. Największy rozkwit miasta przypadał na okres od V do VIII wieku, zaś po roku 900 zostało ono opuszczone. Przybysze z Europy odkryli ruiny Copan już w XVI wieku.

      

Stele dawnych królów Copan - na fotografii (z lewej) i na szkicu angielskiego rysownika Frederika Catherwooda

Główną atrakcją Copan są Schody Hieroglifów, na których mieści się 2500 znaków. Są największym zabytkiem piśmiennictwa Majów. Jednak twórcy "Tajemniczych Złotych Miast" z pewnością większą uwagę zwrócili na znajdujące się w tym mieście stele wykonane z tufu wulkanicznego. W całym Copan znajduje się 38 takich posągów, zaś w północnej części miasta można podziwiać skupisko 20 stel, które przedstawiają dawnych majańskich władców miasta. Choć figury z Lasu Posągów nie zostały pokazane w detalach, to trudno im nie przyznać podobieństwa do zabytków z Copan.

      

Rzeźby z kolumbijskiego San Agustin - choć georgaficznie odległe, to bardzo podobne to tych z Lasu Posągów

Monumenty widoczne w Lesie Posągów swoim wyglądem przypominają jednak bardziej statuy znalezione w Kolumbii, a będące pozostałościami po tamtejszych indiańskich kulturach Tierradentro oraz San Agustin. Tamtejsze rzeźby nie są tak bogato zdobione jak stele z Copan, natomiast podobieństwo ich kształtu do tych ukazanych w bajce jest niezaprzeczalne. Twórcy "Tajemniczych Złotych Miast" niejednokrotnie wykorzystywali prawdziwie istniejące nazewnictwo czy zabytki, przedstawiając je w otoczeniu kulturowym nieco innym niż rzeczywiste. Możliwe zatem, iż wątek Lasu Posągów wcale nie miał swej genezy w Ameryce Środkowej, lecz w Kolumbii.

      

Posążek z trzeciego zrujnowanego miasta w zestawieniu z autentycznie istniejącym monolitem

W parę chwil po ujrzeniu Lasu Posągów bohaterowie trafiają do trzeciego ze zrujnowanych miast, gdzie również odnajdują manuskrypt. O ile samo miasto, schowane pod ziemią i zwieńczone kopułą, nie ma znanego z rzeczywistości odpowiednika, to przynajmniej jeden z jego szczegółów jest prawdziwy. Mowa tu o dzierżącej manuskrypt rzeźbie, wzorowanej na pochodzącym z azteckiego miasta Teotihuacan posągu, który obecnie można oglądać w Narodowym Muzeum Antropologicznym w mieście Meksyk.

Do góry

*****************************************************************

Sailor Heva's Mysterious Cities of Gold - inspiracja i źródło informacji